Afscheid van morgen

Daar sta ik dan.  Ze is dood. Het voelt leeg. En mijn hart bloedt, ik ben verdrietiger dan verdrietig. En ik vouw mijn blaadje open. Schraap mijn keel. Daar ga ik.

De woorden die ik uitspreek op haar uitvaart. Een paar weken geleden deelde ik de woorden met haar. 25 jaar vriendschap. Een vriendschap die voor ons nog 30, 40, 50 jaar had mogen duren. Nog lang niet klaar. Nog zeker niet af. Tot kanker hier een stokje voor stak.

Ik kijk de zaal in. Er zijn heel veel mensen. Velen zijn geraakt. Veel te jong, 44 jaar. Mijn blik landt op haar twee zoontjes. Ze zijn jong. En kind. ‘Wat doen ze hier?’ flitst door me heen. Welk kind van 6 of 8 jaar is op de begrafenis van zijn eigen moeder?

Ik slik. De emoties dreigen vat op me te krijgen. Dat wil ik niet. Ik wil de mooie woorden voor haar goed, luid en duidelijk, uitspreken.

Haast, enorme haast kreeg ik met opschrijven wat ik vandaag wilde zeggen. Haar gezondheid en conditie gingen snel achteruit. Wat als? Er geen lucht meer in die longen past? Wat als? Ze stikt in die tumoren? Wat als?! gedachten kwamen steeds sneller.  En ik stond naast haar. Volkomen Hulpeloos. Compleet Machteloos. Niks meer te doen. Niks anders dan loslaten. En dus begin ik….”.

Ik schrik wakker van een akelig gevoel. Angstzweet klotst onder mijn oksels. Godsamme. Ik kan wel janken. De tranen branden in mijn ogen.
Dit voelde echt heel levensecht.
En dan realiseer ik me dat het gelukkig allemaal nog niet echt is.

Ze is er nog. Ze leeft.
Nog geen opgegeven strijd.
Wat een blijdschap voel ik ondanks de onmacht en het grote verdriet.
Zij mag nog even levens kleuren. Bij haar jongens zijn. Mamma zijn.
Onmisbaar…

Het afscheid nadert, maar vandaag is het nog nietzover.
Vandaag niet.
Afscheid is van later. Afscheid is vanmorgen.
Vandaag is leven. Vandaag is nu.
Nu, vandaag is leven!

Like en volg Rollercoasterhero.nl!

2 Replies to “Afscheid van morgen”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *