Gedicht

Ik drink op de mensen
Die bergen verzetten
Die door blijven gaan met hun kop in de wind
Ik drink op de mensen
Die risico’s nemen
Die blijven geloven
Met het geloof van een kind

Ik drink op de mensen
Die dingen beginnen
Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn
Ik drink op de mensen
Van wagen en winnen
Die niet willen weten van water in wijn

Ik drink op de mensen
Die blijven vertrouwen
Die van tevoren niet vragen
‘Voor hoeveel’ en ‘waarom’

Ik drink op de mensen
Die door blijven douwen
Van doe het maar wel
En kijk maar niet om

Ik drink op het beste
Van vandaag en van morgen
Ik drink op het mooiste waar ik van hou
Ik drink op het maximum
Wat er nog in zit
In vandaag en in morgen
In mij en in jou

(Gedicht van Paul van Vliet)

Alleen Samen

Alleen Samen

Vanavond zijn we voor het eerst sinds jouw afscheid samen. Een klein clubje van mensen die jou heel dierbaar waren. We praten, we eten, we heffen het glas en lachen samen. We halen herinneringen op aan jou en vragen hoe het met iedereen is.

Rouw

Ieder van ons rouwt op zijn eigen manier. In stilte, alleen met zichzelf, door vooral bezig te blijven of juist door te delen en veel te vertellen. Het is mooi te merken dat ieder zijn eigen rouwproces mag hebben. Alles is goed, niks is fout. Rouwen doe je op je eigen manier.
En dat geldt ook voor onze kinderen. Verdriet gaat over in een schaterlach en dan weer zijn er 101 vragen over wat er gebeurt als je dood bent.

We zijn samen en toch zijn we alleen. De verbindende schakel is er niet, jij. We zijn alleen samen.

Samen en alleen

Ik stel me voor hoe je meekijkt en geniet van ons samenzijn en de herinneringen die we ophalen.
Je straalt als we je kwaliteiten benoemen. Je bloost als we jouw stommiteiten oprakelen. Je glimlacht om de moppen die de kinderen vertellen.
Je bent blij dat je ons nog steeds verbindt ook al ben je niet bij ons.
En je bent trots op ons dat we doorgaan met ons leven.
Samen en alleen.

Verleden

Verleden (1-11-2018)

Dinsdag zou je 45 jaar zijn geworden. Je bent nog geen 8 weken geleden weggevlogen uit onze levens. Sinds die tijd is mijn wereld anders. Mijn dagelijkse dingen hebben zich natuurlijk weer hervat. Mijn jongens die me nodig hebben, mijn partner. Werken en gelukkig ook plezier maken en gelukkig zijn.

Weg

Maar je bent veel in mijn gedachten. Mensen met wie ik over je spreek. Dingen die me aan je doen denken. Foto’s van jou. Foto’s van ons.
Een reisverslag van jou en mij. Herinneringen die bovenkomen en die ik koester.

Dichtbij

Ineens ben je daar. In mijn gedachten.
Van het ene op het andere moment. Zomaar. Maar wel volop.
Ik zie je dansen.
Ik hoor je lachen.
Het voelt prettig.
Alsof je er weer even bent.

Dichtbij

En dan ineens, zomaar van het ene op het andere moment, besef ik dat dat niet zo is. Dat het niet waar is dat je er nog bent. Jij bent weg en ik ben hier.      Je bent weg. Je bent weg, maar ook dichtbij. Heel dichtbij. En dat geeft houvast.

Proost op ons mooie verleden

Deze week ben je er extra veel. Je naam op de verjaardagskalender. Veel contact met je dierbaren. Je plopt op in onze digitale familie agenda. Steeds even hier bij me. Fijn. Ik vertrouw erop dat dit volgend jaar ook zo is. En het jaar daarop.
En ik houd me eraan vast dat je je ieder jaar meldt rond 30 oktober.

Zodat ik het glas kan heffen.
En kan proosten.

Proost op jou.
Proost op jouw leven.
En proost op ons mooie verleden.

Toeval

Toeval

Met mijn moeder, oom en mijn nichtje zitten we in de keuken van mijn oma, koffie te drinken. De radio staat zachtjes aan. Dit was de keuken van onze oma waar ze met gemak 30 mensen van heerlijke maaltijden en de meest heerlijke puddings voorzag. We halen herinneringen op en noemen welke pudding onze favoriet was.

Gerechten vol liefde

Mijn nichtje is een stuk jonger, maar deze herinnering aan oma’s gerechten vol liefde, delen we. Ze vraagt me ook hoe het met me is nu mijn beste vriendin pas is overleden. En zij vertelt over een vriend die acute leukemie heeft. Wij delen ook dat we in ons jonge leven al vaak afscheid hebben moeten nemen van dierbaren.

Bijzonder

En dan ineens komt er zo’n ‘toevallig’ moment voorbij. Op de radio speelt Pearl Jam met ‘Alive’. Dit was een van de nummers die speciale betekenis had voor mijn broer en die hij draaide op zijn laatste afscheid. We luisteren en koesteren dit speciale moment, toeval bestaat niet. En het voelt doordat we over hem praten, dat hij even van zich laat horen via de radio.

Verbinding

Bij mijn vriendin zijn er ook veel toevalligheden. Ze is nog kort weg van ons, maar ik voel haar heel vaak, en bijna altijd via muziek: Ik krijg lieve appjes als iemand ‘s ochtends in de auto zit en ‘Walking on Sunshine’ hoort. ‘Jullie liedje is op de radio! 538’. Ik zet het keihard op en zing de longen uit mijn lijf terwijl een traan over mijn wang naar beneden biggelt.
Tranen lopen over mijn wangen en die van mijn man op een concert als een band een nummer speelt dat ze uitkoos voor haar afscheid. Het is de eerste keer dat we het horen sinds 11 september…
Een vriendin van mijn vriendin appt me hoe ze hoopt bij haar gevoel te kunnen als ze naar Wende Snijders luistert. Ik ben op dat moment in de Effenaar bij Niels Geuzebroek sings Coldplay en ook dan komt er toeval aan te pas: de eerste tonen van ‘Fix you’ worden ingezet. Nu hoef ik niet te huilen, maar voel ik kracht. Ze is er. Ik kan nog steeds op haar rekenen, op verwachte en onverwachte momentjes laat ze van zich horen. Op de achtergrond regisseert ze verbindingen tussen mensen op muziek.

Afscheid

Zelf heb ik ook een nummer dat op mijn afscheid hard gedraaid zal worden. Een speciaal liedje dat voor mij gaat over dit ‘toeval’. Ook al ben je weg, dan nog kun je er zijn. Mijn lichaam is tot as geworden, hopelijk zijn mijn organen gebruikt en kan ik terugkijken op een intens geleefd leven vol geluk, humor en liefde. Ik ben ergens anders, maar voor de achterblijvers blijf ik voelbaar met Everglow.

Out of Africa part 2

Out of Africa part two

Vorig jaar rond deze tijd (2017)haalde ik mijn moeder op vlakbij Schiphol. Daar stapte ze binnen, 1 meter 58 groot, hoofd omhoog en borst vooruit. Wat was ik blij en dankbaar haar in levende lijven te zien en haar te omhelzen. De enige die naast mij over is van ons gezin van vier. Mijn mamma.

Terug

Mijn moeder was een paar dagen ervoor vertrokken voor een rondreis door Zuid-Afrika. Ze had zich er enorm op verheugd. En het was ook wel spannend. Voor het eerst ver weg in haar eentje. En met een groepsreis met onbekenden. Maar de reis was van korte duur. Op de heenweg van de vluchthaven naar het hotel in Zuid-Afrika werd de bus waarin ze zat, overvallen. Er waren vijf overvallers met wapens die alles van de reizigers wilden hebben. Alles wilde ze, mobieltjes, paspoorten, geld, juwelen. Ook werden er veel koffers gestolen. En er was ook fysiek geweld.

Mijn moeder kwam snel terug, iedereen kwam terug. Het was een akelige ervaring, traumatisch. Mijn dappere moeder kwam er zonder kleerscheuren vanaf en kon zich ect snel en heel goed herpakken.

Droomreis

Nu is ze weer op reis geweest. Dit keer samen met haar tweelingzus en met de bekenden van de eerste groepsreis.
Naar Zuid-Afrika uiteraard, want dat moest ze gewoon zien.
Al het moois van Zuid-Afrika.
Ze hebben prachtige dingen gezien, ze hebben genoten van iedere dag en ik hoor, zie en voel dat ze geen moment bang zijn geweest. Ik zie levenskracht en plezier in haar groene ogen. Echt blij dat ze nog een keer is gegaan en het maximale uit haar droomreis heeft gehaald.

Mamma

Ik ben trots op deze vrouw van bijna 72. Ze leert me dat je je dromen niet moet laten afpakken en dat je ervoor moet gaan! Vertrouwen in anderen en in een goede afloop zijn cruciaal om door te gaan.

Mijn wijze mamma.
Mijn krachtpatser mamma.
Dankjewel, mamma.
En hakuna matata!