Geloof, geloof in jou en mij

Deze blog schreef ik ongeveer een jaar geleden, eind 2017. Mijn vriendin met kanker had het toen erg zwaar. Ik vroeg je om in jou en mij te geloven. Ik vroeg je hulp. Om te duimen, om te hopen, om te delen. Een jaar later is mijn vriendin overleden. Ik vraag weer je hulp, dit keer voor al die anderen: in Nederland heeft namelijk 1 op de 3 mensen met kanker te maken….  1 op de 3! Dat vraagt om geloof in jou en mij. Doe je weer mee?

Geloof. Geloof in jou en mij.

In deze periode, eind van het jaar en de start van een nieuw jaar, staan we wat vaker stil bij de mensen die we missen. Die zijn overleden.

We zetten lichtjes in de vorm van een hart in het middelpunt van Nederland. We denken terug aan die kanjer Tijn en hoe hij ons in 2016 rond deze tijd diep roerde.

We beseffen dat we moeten koesteren wat we hebben. Dankbaar zijn.
Realiseren dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Dat gelukkig zijn niet voor iedereen mogelijk is. En dat samenzijn niet voor iedereen is weggelegd.

In deze dagen voelen veel mensen ook sterker de aanwezigheid van een hogere macht. Een God of godheid. Een kracht. Iets…

Ik geloof niet in een God. Ik geloof in mezelf en in anderen. Ik geloof in jou en mij. En ik geloof dat je je kunt weren tegen wat je overkomt. Dat in iedere ramp die je meemaakt, kracht te vinden is. Iets wat je leert of oppikt waardoor je later kunt zeggen: het heeft me sterker gemaakt. Het heeft me iets waardevols gebracht. Het heeft mijn leven verrijkt.

Toch daagt mijn geloof, mijn vaste overtuiging me op dit moment erg uit…

Mijn lieve vriendin.
Mijn vriendin met kanker.
Longkanker.
Het gaat niet goed.
Ze is moe. Moe, doodmoe.
En benauwd. Doodsbenauwd.

Hoe hou ik vast aan waar ik in geloof?
Ik voel zoveel onmacht.
Boosheid.
Verdriet.
Keer op keer.
Iedere keer als we met onze neus op de feiten worden gedrukt.
De kanker is er steeds meer.
De kanker is steeds groter.
De kanker bepaalt.
De kanker vormt.
De kanker regeert.
De kanker speelt de baas.

Dit is veel te vroeg.
Veel te snel.
Veel te kort.
Veel te jong.
Veel te weinig.

Wie moet ik om hulp vragen?
Wie kan mij helpen hopen?
Wie duimt er mee?

Wie?

Ik vraag het jou.

Ik vraag je hulp.
Ik vraag je om te helpen hopen.
Ik vraag je om te duimen.

Doe je mee?

Like en volg Rollercoasterhero.nl!

Toeval

Toeval

Met mijn moeder, oom en mijn nichtje zitten we in de keuken van mijn oma, koffie te drinken. De radio staat zachtjes aan. Dit was de keuken van onze oma waar ze met gemak 30 mensen van heerlijke maaltijden en de meest heerlijke puddings voorzag. We halen herinneringen op en noemen welke pudding onze favoriet was.

Gerechten vol liefde

Mijn nichtje is een stuk jonger, maar deze herinnering aan oma’s gerechten vol liefde, delen we. Ze vraagt me ook hoe het met me is nu mijn beste vriendin pas is overleden. En zij vertelt over een vriend die acute leukemie heeft. Wij delen ook dat we in ons jonge leven al vaak afscheid hebben moeten nemen van dierbaren.

Bijzonder

En dan ineens komt er zo’n ‘toevallig’ moment voorbij. Op de radio speelt Pearl Jam met ‘Alive’. Dit was een van de nummers die speciale betekenis had voor mijn broer en die hij draaide op zijn laatste afscheid. We luisteren en koesteren dit speciale moment, toeval bestaat niet. En het voelt doordat we over hem praten, dat hij even van zich laat horen via de radio.

Verbinding

Bij mijn vriendin zijn er ook veel toevalligheden. Ze is nog kort weg van ons, maar ik voel haar heel vaak, en bijna altijd via muziek: Ik krijg lieve appjes als iemand ‘s ochtends in de auto zit en ‘Walking on Sunshine’ hoort. ‘Jullie liedje is op de radio! 538’. Ik zet het keihard op en zing de longen uit mijn lijf terwijl een traan over mijn wang naar beneden biggelt.
Tranen lopen over mijn wangen en die van mijn man op een concert als een band een nummer speelt dat ze uitkoos voor haar afscheid. Het is de eerste keer dat we het horen sinds 11 september…
Een vriendin van mijn vriendin appt me hoe ze hoopt bij haar gevoel te kunnen als ze naar Wende Snijders luistert. Ik ben op dat moment in de Effenaar bij Niels Geuzebroek sings Coldplay en ook dan komt er toeval aan te pas: de eerste tonen van ‘Fix you’ worden ingezet. Nu hoef ik niet te huilen, maar voel ik kracht. Ze is er. Ik kan nog steeds op haar rekenen, op verwachte en onverwachte momentjes laat ze van zich horen. Op de achtergrond regisseert ze verbindingen tussen mensen op muziek.

Afscheid

Zelf heb ik ook een nummer dat op mijn afscheid hard gedraaid zal worden. Een speciaal liedje dat voor mij gaat over dit ‘toeval’. Ook al ben je weg, dan nog kun je er zijn. Mijn lichaam is tot as geworden, hopelijk zijn mijn organen gebruikt en kan ik terugkijken op een intens geleefd leven vol geluk, humor en liefde. Ik ben ergens anders, maar voor de achterblijvers blijf ik voelbaar met Everglow.

Like en volg Rollercoasterhero.nl!