Eindstation

wachter

Eindstation

Ter•mi•naal (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord)
Aflopend (met de dood); eind-, slot-: de terminale fase van een ziekte; terminaal ziek

Terminaal

Ik lees de woorden. Zo objectief. Zwart op wit. De klemtoon ligt op de aa van naal. Is het mannelijk of vrouwelijk? Nee, definitely onzijdig, want het kan iedereen treffen: man, vrouw, kind, oma, broer, je kat of konijn. Maar het klinkt als een vrij korte periode, vlak voor de dood. Maar wat als het lang is? Langer. Wat als terminaal jaren lang duurt?

Krachtpatser

Mijn vader had ernstige COPD. Het leek erop dat hij vanuit de diagnose meteen in de laatste categorie terecht kwam. Heel weinig zuurstof nog in zijn lijf. Mijn sterke vader, groot en mentaal een krachtpatser, werd langzaam opgegeten door iets wat zo klein is dat je het niet eens kunt zien.

1000 keer doodgaan

Mijn vader is niet ineens gestorven, hij stierf 1000 keer. Sinds de diagnose in 2011, is de dood een paar keer heel dichtbij geweest. Maar de krachtpatser zette door. Toch was de man die op 28 januari 2015 stierf, mijn vader niet meer.

COPD

COPD breekt je af. Je bent ‘moeier dan moe’, benauwd, je hebt het gevoel dat je stikt, hebt pijn en door de langdurige medicatie en pijnbestrijding kun je een delier krijgen. Plotselinge verwardheid. Waanbeelden, hallucinaties.

Ik zie mijn vader nog op bed liggen, hij zat van een rijpe peer te genieten (dat dacht hij tenminste). Hij ving de druppels van de sappige peer op met zijn handen en er viel een glad stukje peer op zijn shirt. Het glibberde uit zijn vingers, toen hij het pakte. Ook hield hij zijn hoofd naar boven als de peer zijn mond in ging om geknoei te voorkomen. Het was echt waar levensecht….en een fijne delier.

Weg ermee!

Want er kwamen ook genoeg inbrekers, criminelen, miljoenen insecten, kabouters met rode puntmutsjes die door en door slecht waren en tig al dode mensen (bekenden en onbekenden) voorbij. Deze doden kwamen dan of even gezellig op bezoek of ze kwamen heel onheilspellend, stilzwijgend bij hem zitten loeren.
En dan niet eventjes, soms duurt een delier dagenlang… voor ons reden om die onbekenden weg te sturen, het huis uit te zetten. Weg ermee!

Waanbeelden

Mijn vader wist als de delier voorbij was, meestal niks meer van zijn waanbeelden. Dat gaf mij troost. Het belastte hem in ieder geval niet. Maar de signalen over verlies van kwaliteit van leven kwamen dus ook niet bij hem door.

Schim

Stukje bij beetje werd de ziekte groter en mijn vader kleiner. Een schim van mijn vader, mijn beeld van hem, zag ik af en toe nog. Maar de momenten zeldzamer en korter. De kerst voor zijn overlijden heb ik nog een uur met hem gepraat. Met mijn vader, niet met die zieke, egocentrische, oude, hulpbehoevende man, patiënt. Een vader en dochter gesprek over het leven, de zin en onzin ervan. Een herinnering die ik enorm koester.

Dood

De dood trad toch nog rustig en natuurlijk in in het omhulsel van mijn vader. Een lichaam waar zijn ziel al lang van weg was. Eindelijk, na vier jaar ‘eindstation’.

Like en volg Rollercoasterhero.nl!