Geloof, geloof in jou en mij

Deze blog schreef ik ongeveer een jaar geleden, eind 2017. Mijn vriendin met kanker had het toen erg zwaar. Ik vroeg je om in jou en mij te geloven. Ik vroeg je hulp. Om te duimen, om te hopen, om te delen. Een jaar later is mijn vriendin overleden. Ik vraag weer je hulp, dit keer voor al die anderen: in Nederland heeft namelijk 1 op de 3 mensen met kanker te maken….  1 op de 3! Dat vraagt om geloof in jou en mij. Doe je weer mee?

Geloof. Geloof in jou en mij.

In deze periode, eind van het jaar en de start van een nieuw jaar, staan we wat vaker stil bij de mensen die we missen. Die zijn overleden.

We zetten lichtjes in de vorm van een hart in het middelpunt van Nederland. We denken terug aan die kanjer Tijn en hoe hij ons in 2016 rond deze tijd diep roerde.

We beseffen dat we moeten koesteren wat we hebben. Dankbaar zijn.
Realiseren dat gezondheid niet vanzelfsprekend is. Dat gelukkig zijn niet voor iedereen mogelijk is. En dat samenzijn niet voor iedereen is weggelegd.

In deze dagen voelen veel mensen ook sterker de aanwezigheid van een hogere macht. Een God of godheid. Een kracht. Iets…

Ik geloof niet in een God. Ik geloof in mezelf en in anderen. Ik geloof in jou en mij. En ik geloof dat je je kunt weren tegen wat je overkomt. Dat in iedere ramp die je meemaakt, kracht te vinden is. Iets wat je leert of oppikt waardoor je later kunt zeggen: het heeft me sterker gemaakt. Het heeft me iets waardevols gebracht. Het heeft mijn leven verrijkt.

Toch daagt mijn geloof, mijn vaste overtuiging me op dit moment erg uit…

Mijn lieve vriendin.
Mijn vriendin met kanker.
Longkanker.
Het gaat niet goed.
Ze is moe. Moe, doodmoe.
En benauwd. Doodsbenauwd.

Hoe hou ik vast aan waar ik in geloof?
Ik voel zoveel onmacht.
Boosheid.
Verdriet.
Keer op keer.
Iedere keer als we met onze neus op de feiten worden gedrukt.
De kanker is er steeds meer.
De kanker is steeds groter.
De kanker bepaalt.
De kanker vormt.
De kanker regeert.
De kanker speelt de baas.

Dit is veel te vroeg.
Veel te snel.
Veel te kort.
Veel te jong.
Veel te weinig.

Wie moet ik om hulp vragen?
Wie kan mij helpen hopen?
Wie duimt er mee?

Wie?

Ik vraag het jou.

Ik vraag je hulp.
Ik vraag je om te helpen hopen.
Ik vraag je om te duimen.

Doe je mee?

Like en volg Rollercoasterhero.nl!

Groot en sterk

Groot en sterk

Groot en sterk was je, pappa.
Toen ik een klein meisje was
Met Bart aan mijn zijde
Schommels duwde je tot in de hemel
En niks was je teveel
Op je nek zitten naar het Doe Maar concert in 1980
Vijf jaar oud en wat was ik trots
Wat waren we cool
Cool en modern was je
Achter de kinderwagen als trotse pappa
Dat was toen heel ongewoon
Geen kinderfeestje van ons miste je
En koken daar draaide je hand ook niet voor om
Alles deed je voor mij en Bart
De trappen op met Bart op je arm
Geen brug te ver
Om ons vooral maar lekker kind te laten zijn

Vader en zoon
Liefdevol voor je zoon Bart
Tot op de laatste dag
Toen Bart 30 jaar was
Sjouwen
Tillen
Er zijn
Bij leuke en zware momenten
Zonder jou
Was het beslist niet gelukt
Zo’n lang leven
Zo’n vol leven
Zo’n rijk leven
En zo’n volbracht leven

Vader en dochter
Jij en ik lijken op elkaar
Stevig, stoer en krachtig
Heldere visie, duidelijke mening
Gevoelig
Dat verbond ons vaak
Maar was soms ook scherp
Toch altijd met respect
Je hebt me veel geleerd
Over mensen
Over gevoelens
Over gevoelens verwoorden
Over anderen begrijpen
Als een echte vader
Dankjewel, pappa

Respect
De laatste tijd was de zorg voor jou veelomvattend
Je was moe, en benauwd
Je had genoeg aan jezelf
Je was vaak ook in de war
De meest fantastische zaken kwamen voorbij
De cirkel was al even rond
Het was klaar
Het is klaar
Het is goed
Het is klaar en het is goed
Ga maar

Buiging
Je broers, je zus en je schoonzusjes hebben veel geholpen
En de zorgverleners ook iedere dag
Maar er is behalve jijzelf één die jou vooral zo ver heeft gebracht
Liefdevol
Engelengeduld
Zorgzaam
Voor haar maak ik
En ik hoop velen met mij
Voor haar maak ik
alleen maar een hele, hele
diepe buiging
en zeg ik dank mamma,
Dankjewel.

Like en volg Rollercoasterhero.nl!

Gedicht

Ik drink op de mensen
Die bergen verzetten
Die door blijven gaan met hun kop in de wind
Ik drink op de mensen
Die risico’s nemen
Die blijven geloven
Met het geloof van een kind

Ik drink op de mensen
Die dingen beginnen
Waar niemand van weet wat de afloop zal zijn
Ik drink op de mensen
Van wagen en winnen
Die niet willen weten van water in wijn

Ik drink op de mensen
Die blijven vertrouwen
Die van tevoren niet vragen
‘Voor hoeveel’ en ‘waarom’

Ik drink op de mensen
Die door blijven douwen
Van doe het maar wel
En kijk maar niet om

Ik drink op het beste
Van vandaag en van morgen
Ik drink op het mooiste waar ik van hou
Ik drink op het maximum
Wat er nog in zit
In vandaag en in morgen
In mij en in jou

(Gedicht van Paul van Vliet)

Like en volg Rollercoasterhero.nl!

Toeval

Toeval

Met mijn moeder, oom en mijn nichtje zitten we in de keuken van mijn oma, koffie te drinken. De radio staat zachtjes aan. Dit was de keuken van onze oma waar ze met gemak 30 mensen van heerlijke maaltijden en de meest heerlijke puddings voorzag. We halen herinneringen op en noemen welke pudding onze favoriet was.

Gerechten vol liefde

Mijn nichtje is een stuk jonger, maar deze herinnering aan oma’s gerechten vol liefde, delen we. Ze vraagt me ook hoe het met me is nu mijn beste vriendin pas is overleden. En zij vertelt over een vriend die acute leukemie heeft. Wij delen ook dat we in ons jonge leven al vaak afscheid hebben moeten nemen van dierbaren.

Bijzonder

En dan ineens komt er zo’n ‘toevallig’ moment voorbij. Op de radio speelt Pearl Jam met ‘Alive’. Dit was een van de nummers die speciale betekenis had voor mijn broer en die hij draaide op zijn laatste afscheid. We luisteren en koesteren dit speciale moment, toeval bestaat niet. En het voelt doordat we over hem praten, dat hij even van zich laat horen via de radio.

Verbinding

Bij mijn vriendin zijn er ook veel toevalligheden. Ze is nog kort weg van ons, maar ik voel haar heel vaak, en bijna altijd via muziek: Ik krijg lieve appjes als iemand ‘s ochtends in de auto zit en ‘Walking on Sunshine’ hoort. ‘Jullie liedje is op de radio! 538’. Ik zet het keihard op en zing de longen uit mijn lijf terwijl een traan over mijn wang naar beneden biggelt.
Tranen lopen over mijn wangen en die van mijn man op een concert als een band een nummer speelt dat ze uitkoos voor haar afscheid. Het is de eerste keer dat we het horen sinds 11 september…
Een vriendin van mijn vriendin appt me hoe ze hoopt bij haar gevoel te kunnen als ze naar Wende Snijders luistert. Ik ben op dat moment in de Effenaar bij Niels Geuzebroek sings Coldplay en ook dan komt er toeval aan te pas: de eerste tonen van ‘Fix you’ worden ingezet. Nu hoef ik niet te huilen, maar voel ik kracht. Ze is er. Ik kan nog steeds op haar rekenen, op verwachte en onverwachte momentjes laat ze van zich horen. Op de achtergrond regisseert ze verbindingen tussen mensen op muziek.

Afscheid

Zelf heb ik ook een nummer dat op mijn afscheid hard gedraaid zal worden. Een speciaal liedje dat voor mij gaat over dit ‘toeval’. Ook al ben je weg, dan nog kun je er zijn. Mijn lichaam is tot as geworden, hopelijk zijn mijn organen gebruikt en kan ik terugkijken op een intens geleefd leven vol geluk, humor en liefde. Ik ben ergens anders, maar voor de achterblijvers blijf ik voelbaar met Everglow.

Like en volg Rollercoasterhero.nl!

“Maak herinneringen zolang het kan!”

Ze is krachtig, levendig en weet wat ze wil. Een vrouw met een doel voor ogen. Lang (1.84m), optimistisch en een echte rollercoasterhero. Ik interview Sascha Groen, sinds 14 augustus 2017 Weduwe in Opleiding

Ze vertelt me haar verhaal. Over dat ze iets meer dan een jaar terug hoorde dat haar vader een onbehandelbare vorm van kanker had en kort daarna haar man de diagnose PSMA/ALS kreeg. Nog 3 tot 5 jaar te leven. Totale shock. Ze wilde het liefst onder haar dekbed gaan liggen voor een semi-permanente winterslaap. Ze noemt het een vonnis, PSMA/ALS.
Terecht.

Weduwe in opleiding
Dat haar twee jonge kinderen recht hebben op een moeder die er is, zo stelt ze overtuigend, maakt dat ze doorgaat. En dat lukt de ene dag beter dan de andere. “Je kan toch vaak meer aan dan je denkt.”.
Maar alle zeilen moesten worden bijgezet, iedere dag, om een nieuwe koers te varen, weg van het zo vertrouwde toekomstbeeld. “Ik ben straks een weduwe met twee kleine kinderen, hoe doe ik dat?!

Betekenis
Schrijven hielp Sascha om zich staande te houden. Ze begon een blog om familie en vrienden op de hoogte te houden. “Dan hoef je niet 50x te vertellen hoe je zoon reageert op het nieuws dat zijn papa ongeneeslijk ziek is”. Dan ontstaat er ook ruimte om het over ‘normale’ dingen te hebben als je elkaar live ziet. Want, ‘zo normaal mogelijk’ is echt heel belangrijk. Je bent niet alleen iemand met PSMA/ALS of een aanstaande weduwe, je bent veel meer!
De blog ging over in schrijven. Wat ze schreef, hielp ook anderen. Dat gaf betekenis, zingeving. “En elke tekst die ik schreef, gaf weer zuurstof. Het voelde alsof ik mijn pijn letterlijk deelde, alsof de mensen die meelazen, ook een stukje meedroegen”.

“Het gaat er niet om wat je meedraagt, maar om wat je achterlaat”
Een motto dat centraal staat in haar gezin. Kijken naar wat er wel kan in plaats van wat er niet kan. En zorgen dat er ruimte is voor normale dingen. “Onze levens zijn niet alleen gevuld met de naderende dood. PSMA/ALS is bij ons gaan horen, ons nieuwe normaal. Soms gaat het aan tafel over Freek Vonk, soms over Barbapapa en soms over welke kleur kist papa straks wil”.

Herinneringen maken voor later, heel bewust, doen ze zo vaak mogelijk. De bucketlist is opgesteld en wat anderen uitstellen, doet dit gezin gewoon: het uitvoeren ervan en niks hoeft te wachten tot volgende week als het nu kan. Nu kan het nog. “Ga het gewoon doen!

Heel bijzonder om te horen is de bril die Sascha en haar man opzetten om te bedenken wat hun kinderen later zouden willen. Foto’s en filmpjes worden verzameld, ook van voor dat Sascha hem kende. Ze kan dan de verhalen horen bij het beeldmateriaal dat hij achterlaat. En zo kan en wil ze straks op alle denkbare manieren vertellen over hun papa.

Ultieme droom
Sascha vertelt over de open manier waarmee zij met hun kinderen praten. Over zijn ziekte en over wat hen te wachten staat. “Je wilt toch dat ze van jou horen dat hun papa ongeneeslijk ziek is en doodgaat”. Die regie wil je houden, zeker als er al zoveel regie is weggevallen. Maar ze kwam er ook achter dat er veel over de dood geschreven is en nauwelijks iets over het ongeneeslijk ziek zijn met een jong gezin. “Ik wilde een troostboek voor onze peuter. Waar de dood wel in wordt beschreven, maar waar humor en liefde de boventoon voeren. Toen ik dat nergens kon vinden, besloot ik het zelf te schrijven.

Papa Draak
Het werd een boek over Papa Draak die niet meer beter wordt. En het is klaar om door een uitgever uitgegeven te worden. Dat is nog een klus, want de doelgroep is vrij specifiek. En het is geen ‘gewoon’ kinderboek.
Toch is Sascha vastbesloten. Ze wil dat ieder rouwend kind dit troostboek in handen krijgt. Dat is haar missie. En de ultieme droom is dat het op tijd lukt om uit te geven. Zodat haar grootste supporter, haar man, haar het eerste exemplaar kan overhandigen.

Ik ben stil van haar mooie en krachtige verhaal en ik weet zeker dat dit boek er gaat komen.

Vind jij ook dat Papa Draak bij ieder rouwend kind bekend moet zijn?  Help Sascha dan haar droom te bereiken: deel dit bericht zoveel mogelijk op social media en laat zien dat de markt groter is dan we denken. Moet lukken toch?!

P.S. Ben jij ook een rollercoasterhero? Heb jij ook een krachtpatser verhaal? Ik interview je graag om je verhaal te verwoorden en te delen. Zo help en inspireer je anderen! Iets voor jou? Neem contact op met Hester Verberkt van Rollercoasterhero.nl

P.S.  Meer inspiratie nodig? Eerder publiceerde ik 5 tips van een Weduwe in Opleiding, lees Sascha’s tips hier.

Like en volg Rollercoasterhero.nl!